Narracja w pedagogice. Teoria. Metodologia. Praktyka badawcza

Narracja w pedagogice. Teoria. Metodologia. Praktyka badawcza

Książka Amelii Krawczyk-Bocian pt. „Narracja w pedagogice. Teoria. Metodologia. Praktyka badawcza” jest długo oczekiwaną, niezwykle potrzebną i cenną pozycją wydawniczą. Skupiona wokół kategorii narracji porusza problemy ważne dla pedagogiki, dla humanistyki oraz dla każdego z nas – członków współczesnej wspólnoty. Pokazuje, jak budujemy, jak tworzymy naszą historię o „ja”. Pokazuje, co składa się na naszą wiedzę o sobie, o innych ludziach i otaczającym nas świecie oraz o naszych relacjach z tym światem. Pokazuje, czym są badania narracyjne i jak je robić. Pokazuje także, jak dzięki tym badaniom można się zmieniać, rozwijać, realizować. Jest jedną z nielicznych książek, z których możemy się nie tylko uczyć, ale także dzięki którym możemy lepiej rozumieć nas samych i  otaczający nas świat. Z recenzji prof. dr hab. M. Nowak-Dziemianowicz Z przekonaniem rekomenduję przedłożony tekst pracy do publikacji. Praca jest spójna, odnosi się do adekwatnej, bogatej i interdyscyplinarnej literatury, autorka pracy umiejętnie nawiązuje do treści zawartych w poszczególnych źródłach. Na uwagę zasługuje także to, że tok narracji jest przejrzysty, „pracę dobrze się czyta”, a tezy i rozważania zawarte w treści pracy zostały poparte stosowną argumentacją. Należy przy tym zauważyć, że pani dr A. Krawczyk-Bocian konfrontuje przywołane ustalenia teoretyczne z własnymi obserwacjami, wynikającymi z osobistych doświadczeń badawczych. Z recenzji dr hab. A. Wróbel, prof. UŁ Amelia Krawczyk-Bocian – doktor nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, adiunkt w Katedrze Pedagogiki Ogólnej i Porównawczej na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Zainteresowania naukowe koncentrują się wokół metodologii badań jakościowych, uczenia się biograficznego, zdarzeń krytycznych w biografii indywidualnej młodych dorosłych. Autorka dwóch monografii: Doświadczanie zdarzeń krytycznych. Narracje biograficzne dorosłych dzieci alkoholików (2013), Biograficzne doświadczanie (nie)pełnosprawności. W świetle teorii dezintegracji pozytywnej Kazimierza...
Biograficzne doświadczenia (nie)pełnosprawności w świetle teorii dezintegracji pozytywnej Kazimierza Dąbrowskiego

Biograficzne doświadczenia (nie)pełnosprawności
w świetle teorii dezintegracji pozytywnej Kazimierza Dąbrowskiego

Za dużą wartość pracy uważam szczegółowe przedstawienie sposobu analizy danych, używanej techniki (adaptowanej z pracy D. McAdamsa) i świadome opieranie się na kolejnych krokach wchodzenia w głąb narracji badanych, po to by w kolejnej części pracy powiedzieć, że teoria dezintegracji pozytywnej działa, a w mechanizmach budowania własnej tożsamości przez osoby badane widać jej obecność. Trzeba pochwalić autorkę za konsekwencję w objaśnianiu własnej praktyki badawczej i czytelną, wręcz metodyczną prezentację sposobu analizy materiału. Jest to rzadkość w polskich pracach, będących raportami z badań opartych na tak zwanych badaniach jakościowych, miękkich, interpretatywnych. Jest to monografia, która pokazuje potencjał człowieka do zmiany, wykorzystując, moim zdaniem niewystarczająco docenioną w piśmiennictwie naukowym, teorię dezintegracji pozytywnej Kazimierza Dąbrowskiego. Jest to projekt, w którym autorka świadomie dzieli się doświadczeniami z analizy materiału, będącego formą opowieści biograficznej, z czytelnikiem – i robi to w sposób jasny i precyzyjny – co nieczęsto zdarza się w polskich pracach. Z recenzji dr hab. Alicji Jurgiel-Aleksander prof....
Doświadczanie zdarzeń krytycznych. Narracje biograficzne Dorosłych Dzieci Alkoholików

Doświadczanie zdarzeń krytycznych. Narracje biograficzne Dorosłych Dzieci Alkoholików

Książka bardzo ciekawa, odpowiadająca na spore zapotrzebowanie czytelników i badaczy, dotycząca problemów, z jakimi całe życie zmagają się DDA – dorosłe dzieci alkoholików. Praca wypełni lukę na czytelniczym rynku w kilku jego obszarach: interesujących, metodologicznie poprawnych badań narracyjnych, zagadnień związanych z cierpieniem będącym udziałem ludzi, którzy wychowali się w rodzinie z problemem alkoholowym, stereotypów w myśleniu o ludziach, którzy doświadczyli zdarzeń krytycznych i muszą już być nimi naznaczeni, napiętnowani, znaczenia spotkania z innymi, miejsca relacji społecznych w procesie przezwyciężania traumatycznego doświadczenia. Humanistyka i nauki społeczne są to dyscypliny badań zaangażowanych. Zaangażowanych w rozumienie tego, co dzieje się dzisiaj z każdym z nas, co dzieje się dzisiaj ze światem i z naszymi z nim relacjami a także zaangażowanych w zmianę. Praca […] „Doświadczanie zdarzeń krytycznych. Narracje biograficzne Dorosłych Dzieci Alkoholików” jest zaangażowana podwójnie: w rozumienie trudnych, wywołujących cierpienie zdarzeń oraz w zmianę myślenia o tych, których cierpienie to dotyczy. z recenzji Prof. dr hab. M....