Chimery na fortepian solo (nuty)

Chimery na fortepian solo (nuty)

„Chimery” to cykl czterech miniatur na fortepian solo. Pałubicki zaczął go pisać jeszcze w latach czterdziestych, w czasie wojny, ale ostateczna wersja utworu pochodzi z roku 1950. Wersję na fortepian solo Marlena Winnicka przygotowała w oparciu o rękopis znajdujący się w Archiwum Rodziny Kompozytora w Bydgoszczy. Podobnie jak w przypadku wydanych wcześniej „Legend” także zachowany rękopis „Chimer” nie zawierał żadnych oznaczeń dynamicznych, artykulacyjnych, ani żadnych innych wskazówek wykonawczych. Jej praca polegała więc na wypełnieniu tych luk i doprecyzowaniu aspektów wykonawczych. Jako cel przygotowania nut do druku postawiła sobie było stworzenie możliwości poznania przez młodych wykonawców, uczniów szkół muzycznych I i II stopnia nowego języka muzycznego i wprowadzenie ich w świat muzyki XX i XXI wieku. Mamy nadzieję, że „Chimery” będą ciekawym uzupełnieniem polskiej literatury fortepianowej o charakterze...
Legendy na fortepian solo (nuty)

Legendy na fortepian solo (nuty)

Podstawą niniejszego wydania jest rękopis Legend znajdujący się w Archiwum Rodziny Kompozytora w Bydgoszczy w teczce zatytułowanej Utwory fortepianowe i inne – T.I Oprócz Legend w teczce znajdują się jeszcze dwa mazurki: Mazurki I i II. Mazurki mają formę szkiców pisanych ołówkiem, natomiast Legendy zachowały się w formie partytury przepisanej ręką kompozytora czarnym atramentem. Legendy to cykl trzech miniatur fortepianowych, powstałych na początku lat 40. XX wieku. Prawykonanie utworu odbyło się 18 czerwca 1946 roku na koncercie kompozytorskim w Bydgoszczy. Ich wykonawcą był Konrad Pałubicki. W 1952 roku kompozytor naniósł wiele poprawek melicznych i harmonicznych, i ta wersja stała się podstawą wydania cyklu. Do druku przygotowałam Legendę 1 i 2. Ze względu na zastosowany w kompozycji materiał harmoniczny, a przede wszystkim skomplikowane struktury akordowe w Legendzie 3 oraz ich ambitus przekraczający rozmiar rąk młodych pianistów, zrezygnowałam z jej włączenia do niniejszego wydawnictwa. Zachowany rękopis utworu nie zawierał żadnych oznaczeń dynamicznych, artykulacyjnych, ani żadnych innych wskazówek wykonawczych. Moja praca polegała zatem na wypełnieniu tych luk i doprecyzowaniu aspektów wykonawczych. Znając dość dobrze twórczość K. Pałubickiego – wzorując się na zachowanych jego utworach fortepianowych – starałam się wniknąć w tę stylistykę i zaproponować środki muzyczne oddające myśl kompozytora. Wprowadziłam więc własne oznaczenia artykulacyjne, oznaczenia dynamiczne, a przede wszystkim wprowadziłam wygodne dla pianisty palcowanie. Te elementy ułatwią młodym pianistom pracę nad odczytaniem tekstu i zapoznaniem się z nowym językiem muzycznym. Celem, jaki mi przyświecał w przygotowaniu Legend do druku, było stworzenie możliwości poznania przez młodych wykonawców, uczniów szkół muzycznych I i II stopnia nowego języka muzycznego i wprowadzenie ich w świat muzyki XX i XXI wieku. Takie właśnie walory posiada kompozycja Konrada...